Home » Travel » Reisverhaal #7

Reisverhaal #7

Klimmen, duiken en het bereiken van hoogtes/dieptes. Nachtelijke escapades, steile klimmen, een adembenemend uitzicht.

Duiken vanaf Menjangan

Genieten van het uitzicht boven water.

We zijn hier nog twee weekjes en dan gaan we alweer naar onze volgende bestemming. We vinden het leuk om nog een keer de onderwaterwereld te bekijken. Dus hoe kan dit het beste? Wij gaan duiken bij het eiland Menjangan. Dit ligt aan de westkant van Bali, vlakbij de kust van Java (het grootste Indonesische eiland, waar Jakarta op ligt). Juliani heeft voor ons geboekt, dan krijgen we altijd een betere prijs. Gelukkig maar, want niet alles was even leuk. 8.30 uur worden we opgehaald en naar het kantoor in Lovina gebracht. Iedereen moet daar eerst naartoe om spullen te passen. Vanaf hier gaan er bussen naar de vertrekplaats. Gisteren waren we hier al en vertelden ze dat er vier andere mensen gaan duiken en nog vijftien gaan snorkelen. Er komen steeds meer mensen binnen, veel meer dan ons was verteld, en het wachten duurt steeds langer. We zijn een klein uurtje verder voordat we uiteindelijk vertrekken richting het nationale park. Ongeveer een uur en twintig minuten is het rijden. Gelukkig zitten we in een busje vol met Nederlandse studenten… Na een wilde rit in het Balinese verkeer, met het nodige geklaag, komen we dan eindelijk aan bij het strand. Doordat ze alle spullen moeten uitpakken en sorteren, duurt het ook even voordat we met de boot vertrekken.

Karina gaat snorkelen. Maar gelukkig mag ze wel met mij en de andere duikers op de boot. De andere snorkelaars zitten met elkaar op de boot. Wij gaan met de instructeurs en een groepje Russen (waarvan we nog steeds niet weten of de enige vrouw een relatie heeft met allemaal of geen van allen) een Australiër, nog een Rus en een stel Koreanen. We worden nog uitgebreid in het Russisch aangesproken door één van hun. Door onze vragende ogen vraagt hij toch maar waar we vandaan komen… Vooral Karina overkomt dat wel vaker. Ik hijs me in het duikpak en we krijgen allemaal uitgebreid uitleg. Je gaat twee keer een half uur duiken. De eerste keer is om te oefenen in het ondiepe water. Mijn maatje uit Rusland moet op mij letten en ik op hem. Het blijft heel bijzonder om zo onder water te zijn en ook te kunnen ademen. Doordat de lucht in je longen ook zoergen dat je kan stijgen of dalen in het water, moet je dit constant houden. Wanneer ik mijn adem inhoud en kort in en uit adem, kan ik het stijgen en dalen beter controleren. Er zijn ook twee knoppen die dit kunnen regelen. Maar dan gaat het vaak te snel.

Lunch op het onbewoonde strand met uitzicht op Java.

Na de eerste duik gaan we op het eiland lunchen. Het is grotendeels onbewoond aan deze kant. Tijdens het varen langs de zuidkant zagen we wel een paar huizen en een grote tempel staan. We varen weer een stukje de zee op om voor de tweede keer het water in te gaan. Karina gaat weer snorkelen. De instructeur ging de eerste keer met haar mee. Hij ziet waar alle visjes zitten en maakte ook met onze GoPro video’s voor ons. Hierdoor zie je niet alleen de oppervlakkige vissen. Ook degene die verstopt zitten in het koraal, omdat hij het duidelijk aanwijst. Ik ga zelf weer duiken, deze keer gaan we langs de steile afgrond onder water. Samen met mijn maat en de instructeur gaan we ongeveer vijftien meter onder water. We zien een gigantische puffer vis zwemmen en de bekende Finding Nemo visjes in het koraal. Heel even dacht ik walvissen te zien, ik wist niet wat ik zag, het bleken gewoon andere duikers te zijn. Helaas. Al met al een mooie dag die we zeker niet hadden willen missen.

Blue Lagooon

Blue Lagoon

Niet het strand, maar een natuurlijke zwemgelegenheid bovenop de waterval Aling-Aling. In onze eerste week waren we hier ook al. Toen keken we tegen de waterval aan, waar we nu bovenop lopen. Hier is ook een waterval. Je ziet beekjes waaruit het water naar benden stroomt, de Blue Lagoon in. Een prachtige plek om te zijn. Het water is behoorlijk koud. Als je er eenmaal in ligt is het wel lekker. Het is geen plek waar je uren doorbrengt. Maar toch mooi om te hebben gezien. De Blue Lagoon bereik je vanaf de andere kant, dan wij de eerste keer zijn geweest. Ook vanaf hier kan je wandelen naar de voet van de waterval Aling-Aling, Kroya en Fuji.

Mount Batur

Voor we aan onze rit gaan beginnen.

Deze stond nog op onze to-do lijst. De zonsopkomst zien vanaf de vulkaan. Weer boekt Juliani voor ons. Het eerste nummer dat ik berichtte vroeg een aanbetaling, wat beter was om niet te doen volgens Juliani. Plus, dan krijgen we weer een “special price for you”. Het is twee uur rijden om bij de voet van de vulkaan te komen. Dat betekend om 00.30 uur midden in de nacht wegrijden. Het is bijzonder om de wegen zo leeg te zien. We rijden eerst een stuk langs de kust. Daarna volgen we de weg de bergen in. Het is pikkedonker, je ziet helemaal niks zonder licht. Soms staan er wel lantaarnpalen in de dorpjes. Verder helemaal niks. We rijden rustig en nemen de tijd. Gelukkig geeft de navigatie wel goed aan hoe de weg loopt. Maar ik blijf toch voorzichtig. We zijn blij dat we een jas mee hebben genomen. Hoe hoger we komen, hoe kouder het wordt. Zelfs handschoenen waren fijn geweest. Nadat we de berg over zijn gegaan, komen we aan bij het grootste meer van Bali, het is nog een klein stukje naar de GPS locatie. Gisteren heeft de gids deze gestuurd. De locatie lijkt in het bos te zijn. We rijden verder de vulkaan op en parkeren daar de motor. Vanaf daar lopen we naar beneden richting het punt. Er loopt hier een pad zagen we al vanaf de motor. Ik bel de gids dat we er bijna zijn. Zijn uitleg komt een beetje vaag over. We lopen weer verder. Er komt een man naar boven rijden op de scooter. Het zal de gids wel zijn dacht ik. Dus we stappen bij hem achterop en hij parkeert boven. Karina vertrouwt het niet helemaal. Jawel, klopt wel zeg ik. Tot hij zegt:”if you want to pay it’s ok, and if not then also ok”. Op aandringen van Karina bel ik toch het nummer nog maar een keer. Er neemt wel iemand op, alleen niet de gast voor ons.

Uiteindelijk vinden we de gids. De GPS locatie welke wij kregen klopte totaal niet. Gelukkig waren we ruim op tijd vanuit Lovina vertrokken. Toen begon de tocht naar de top. We lopen in een snel tempo omhoog, normaal staat er twee uur voor de wandeling naar de top. Er is nog een splitsing halverwege. Makkelijk en moeilijk. We kiezen de moeilijke route. Het is behoorlijk druk, dus deze kant is iets rustiger. Hoe verder we klimmen, hoe kouder het word, hoe meer ik zweet. Ik heb deze twee maanden meer gezweet dan de afgelopen jaren bij elkaar denk ik. Maargoed, de wandeling is mooi. Af en toe moet we wel echt klimmen. We komen ruim op tijd boven op de berg aan. Een uur hebben we er over gedaan, met wat korte pauzes. De zon komt om 06.00 uur op. Onze gids maakt een ontbijtje voor ons. Gelukkig , we hebben kapot veel honger. De GoPro staat klaar voor de timelaps. Het is helaas wel een beetje bewolk, dus het is soms ineens veel lichter als de wolk weer voorbij trekt. Dan kunnen we zelfs de vulkaan Rinjani op Lombok zien. Vlak voor ons ligt de krater van de vulkaan, de stoom waait voor onze neus weg.

Samen genieten van de zonsopkomst.
De krater van Mount Batur.
Karina op Mount Batur met een warme chocomelk.
Bovenop de waterval Aling-Aling.
Genieten van het water.
Volg:
Delen:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Sluit mij
Zoek je iets?
Zoek:
Berichtcategorieën: